پلی وینیل کلراید (Polyvinyl chloride) که به صورت عمومی و به صورت خلاصه شده پی وی سی (pvc)گفته می شود نوعی پلاستیک با موارد استفاده نامحدود است. در شرایط حاضر یکی از ارزشمندترین محصولات صنعت پتروشیمی است. به طور عمومی بیشتر از ۵۰% از پی وی سی (pvc) ساخت بشر در ساختمان سازی استفاده می‌شود ، زیرا پی وی سی (pvc) ارزان بوده وبه سادگی مونتاژ می‌شود. در سالهای اخیر پی وی سی (pvc) جایگزین مواد ساختمان سازی سنتی نظیر چوب سیمان و سفال در بسیاری از مناطق شده است.

 

در میان موارد بیشمار استفاده از پی وی سی (pvc) می توان به موارد زیر اشاره نمود :

  • پروفیل درب و پنجره
  • دیوار پوش ها
  •  تاسیسات مکانیکی ساختمان ها
  • لوله های آب و فاضلاب
  • روکش کابل های الکتریکی
  • کف پوش ها
  • انواع اسباب بازی
  • کیسه های خون و فرآورده های خونی
  • لوازم تزریق وریدی مایعات به بدن انسان
  • و …

فرآوری پی وی سی (pvc)

پلی وینیل کلراید از طریق پلیمریزاسیون مونومر وینیل کلراید شکل می‌گیرد. ماده حاصل بسیار سخت می باشد که برای نرم و انعطاف پذیر کردن آن افزودنی هایی به آن اضافه می شود.

تاریخچه

پلی وینیل کلراید در قرن نوزده میلادی به دو شکل متفاوت و به صورت تصادفی ( در سال ۱۸۳۵ توسط هنری ویکتور رگنالت و در سال ۱۸۷۲ توسط اوگن بومن ) کشف گردید.

اوایل قرن بیستم میلادی شیمیدان روس ایوان اوسترومیسلنسکی و شیمیدان آلمانی فریتز کاته از شرکت گریشیم الکترون تلاش هایی جهت استفاده تجاری از پی وی سی (pvc) انجام دادند که به علت مشکل سختی و شکنندگی پی وی سی (pvc) این تلاش ها ناکام ماند. در سال ۱۹۲۶ والو سمون از شرکت بی. اف. گودریچ افزودنی های دیگری به پی وی سی (pvc) اضافه کرد و آن را تبدیل به ماده ای نرم تر و قابل انعطاف تر نمود. بعد از این تلاش ها استفاده از پی وی سی (pvc) برای مقاصد تجاری آغاز گردید.